حلقههای نپتون در بیستودوم آگوست ۱۹۸۹ توسط وویجر ۲ کشف شدند

در بیستودوم آگوست ۱۹۸۹ مشخص شد که سیاره نپتون یک سیستم حلقهای دارد. فضاپیما وویجر ۲ در بیست آگوست ۱۹۸۹، پنج روز پیش از نزدیکترین پرواز خود به این سیاره در بیستوپنجم آگوست، تصاویری از نپتون ثبت کرده بود. این تصاویر حلقههای نپتون را کامل اما با کمانهای درخشان نشان میدادند. حلقههای نپتون همانند حلقههای اورانوس و مشتری بسیار تاریک هستند، هرچند ترکیب دقیق آنها همچنان ناشناخته است.
حلقههای نپتون
سیستم حلقهای نپتون از پنج حلقه اصلی تشکیل شده است. در حالت متراکمترین بخشها، چگالی آنها با بخشهای کمچگال حلقههای مهم زحل، مانند حلقه سی و تقسیم کاسینی، قابل مقایسه است.
بیشتر بخشهای سیستم حلقهای نپتون ضعیف و غبارآلود هستند و از برخی جنبهها شبیهتر به حلقههای مشتری به نظر میرسند. این حلقهها به افتخار اخترشناسانی که پژوهشهای مهمی درباره این سیاره انجام دادهاند، نامگذاری شدهاند گیل، لو وریه، لاسل، آراگو و آدامز.

نپتون همچنین یک حلقه کمرنگ بدون نام دارد که همراستا با مدار قمر گلتیا قرار دارد. سه قمر نیاد، تالسا و دسپینا در میان حلقهها میچرخند.
حلقههای نپتون از مواد بسیار تیره ساخته شدهاند و نسبت گرد و غبار در آنها بالاست. در حالی که عمق نوری آنها کمتر از ۰.۱ است. کمانها محدوده باریکی از طولهای مداری را اشغال میکنند و بهطور قابلتوجهی پایدار هستند؛ از زمان تشخیص اولیه در سال ۱۹۸۰ تنها اندکی دگرگون شدهاند.
کشف
اولین اشاره به وجود حلقهای در اطراف نپتون به سال ۱۸۴۶ برمیگردد؛ وقتی ویلیام لاسل، کاشف بزرگترین قمر نپتون یعنی تریتون، فکر کرد حلقهای را در اطراف سیاره دیده است. اما ادعای او هرگز پذیرفته نشد و به احتمال زیاد یک خطای رصدی بوده است.
اولین کشف قابل اطمینان حلقه نپتون در سال ۱۹۶۸ با روش اختفای ستارهای انجام شد، هرچند این نتیجه تا سال ۱۹۷۷ که حلقههای اورانوس کشف شدند، مورد بررسی دقیق قرار نگرفت. بلافاصله پس از کشف حلقههای اورانوس، تیمی از دانشگاه ویلانوا به جستوجوی حلقههای اطراف نپتون پرداختند.
در چهل و چهارم مه ۱۹۸۱، آنها کاهش درخشندگی یک ستاره را در طول اختفا مشاهده کردند. با این حال، روشی که با آن ستاره کمنور شد، وجود حلقه را اثبات نمیکرد. در دهه ۱۹۸۰، اختفای قمری دیگر نپتون در دوازدهم سپتامبر ۱۹۸۳، احتمال کشف یک حلقه را تقویت کرد. با این حال، نتایج رصدهای زمینی قطعی نبودند. در طول شش سال بعد، تقریبا پنجاه اختفای دیگر رصد شد که تنها نزدیک به یکسوم آنها نتایج مثبتی داد.
دانشمندان گمان میکردند که چیزی (به احتمال زیاد کمانهای ناقص) در اطراف نپتون وجود دارد، اما ویژگیهای سیستم حلقه همچنان یک راز باقی مانده بود.
فضاپیما وویجر ۲ حلقههای نپتون را در طول پرواز خود از این سیاره در سال ۱۹۸۹ کشف کرد. پس از پرواز وویجر، رصدهای اختفای زمینی قبلی مجددا تجزیه و تحلیل شدند و ویژگیهای کمان حلقه را همانند آنچه در دهه ۱۹۸۰ بود نشان دادند، که تقریبا کاملا با یافتههای وویجر ۲ مطابقت داشت.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که تلسکوپ جیمز وب از حلقههای نپتون گرفت.تصویربرداری از حلقههای نپتون
از زمان پرواز وویجر ۲، درخشانترین حلقهها (آدامز، لو وریه و گیل) با تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپهای زمینی، به دلیل پیشرفت در وضوح و قدرت جمعآوری نور، تصویربرداری شدهاند. حلقههای ضعیفتر تا به امروز بسیار پایینتر از آستانه دید این تلسکوپها بودهاند.
اما در سال ۲۰۲۲ تلسکوپ فضایی جیمز وب از آنها تصویربرداری کرد و اولین رصد حلقههای کمنورتر را از زمان پرواز وویجر ۲ انجام داد.




