عکس روز ناسا یک ویدیو تایم‌لپس شگفت‌انگیز از ماه‌گرفتگی کامل را منتشر کرده که هفته گذشته در اروگوئه ضبط شده است. این پدیده سماوی یکی از دیدنی‌ترین رویداد‌های نجومی محسوب می‌شود که هم برای علاقه‌مندان و هم برای دانشمندان اهمیت فرا‌وانی دارد.
<video id="video_4831" poster="" class="video-js" controls="" preload="auto" width="100%" data-setup="{"fluid": true}" Your browser does not support the video tag.
در یک ماه‌گرفتگی کامل، زمین بین ماه و خورشید قرار می‌گیرد و سایه‌ی خود را بر سطح ماه می‌اندازد. با این حال، ماه هرگز به‌طور کامل ناپدید نمی‌شود؛ زیرا جو زمین بخشی از نور خورشید را پراکنده کرده و به سمت ماه هدایت می‌کند. این نور که عمدتا در طیف قرمز قرار دارد، باعث می‌شود ماه در طول گرفتگی رنگی متمایل به نارنجی یا قرمز خونین به نمایش بگذارد.
در ابتدای ویدیو، صحنه شبیه به یک روز روشن به نظر می‌رسد، اما در واقعیت تنها نور قوی ماه کامل است که محیط را روشن کرده است. با آغاز گرفتگی، درخشش ماه به تدریج کاهش می‌یابد و ستارگان کم‌نور که پیش‌تر در نور ماه پنهان شده بودند، یکی‌یکی آشکار می‌شوند.
یکی از زیبا‌ترین لحظات، زمانی است که ماه تقریبا به‌طور کامل در سایه‌ی زمین قرار گرفته و در دل کهکشان راه شیری می‌درخشد. در این لحظه آسمان پر از ستاره نمایان می‌شود و بافت‌های پرغبار و درخشان راه شیری به وضوح قابل مشاهده‌اند؛ فرصتی طلایی برای عکاسان نجومی تا ماه و کهکشان را در یک قاب ثبت کنند.
رنگ قرمز-نارنجی ماه در طول گرفتگی، نتیجه‌ی پدیده‌ای به نام پراکندگی رایلی است؛ همان مکانیزمی که باعث سرخی آسمان در طلوع و غروب خورشید می‌شود. وقتی نور خورشید از لایه‌های جو زمین عبور می‌کند، طول موج‌های کوتاه‌تر (آبی و بنفش) پراکنده شده و تنها طول موج‌های بلند‌تر (قرمز و نارنجی) باقی می‌مانند و به سطح ماه می‌رسند. به همین دلیل، ماه در اوج گرفتگی به ماه سرخ شهرت یافته است.
<video id="video_4831" poster="" class="video-js" controls="" preload="auto" width="100%" data-setup="{"fluid": true}" Your browser does not support the video tag.
ماه‌گرفتگی‌ها علاوه بر زیبایی بصری، ارزش علمی قابل‌توجه‌ی نیز دارند. ستاره‌شناسان با بررسی رنگ و شدت نور منعکس‌شده از سطح ماه در طول گرفتگی، می‌توانند اطلاعات ارزش‌مندی درباره‌ی ترکیب جو زمین و تغییرات آن در طول زمان به دست آورند. حتی دانشمندان از این روش برای مطالعه‌ی جو سیارات فرا‌خورشیدی که به دور ستاره‌های دیگر می‌چرخند نیز بهره می‌برند.
نزدیک به دو ساعت پس از آغاز ماه‌گرفتگی، ماه به تدریج از سایه‌ی زمین خارج شده و درخشش خیره‌کننده‌ی خود را بازیابی می‌کند. بار دیگر نور ماه بر آسمان شب حاکم می‌شود و ستاره‌هایی که برای مدتی در تاریکی می‌درخشیدند، کم‌کم در بستر نور ماه محو می‌گردند.
