ناسا عکس روز خود را به کهکشان مارپیچی NGC ۴۴۱۴ اختصاص داده که با ظاهری کرکی یا فلوکولنت مشخص می‌شود. تلسکوپ فضایی هابل تصویری دقیق از این کهکشان ضبط کرده تا به سوال مهمی درباره می‌زان جرم نهان در بازو‌های مارپیچی آن پاسخ دهد.
ویژگی‌های کهکشان‌های مارپیچی کرکی
کهکشان‌های مارپیچی کرکی برخلاف نمونه‌های معمول که بازو‌های آشکار و منظمی دارند، بازو‌هایی نامنظم، تکه‌تکه و مه‌آلود می‌کنند. این ساختار منحصر به فرد ظاهر آن‌ها را همانند توده‌های پشمی و آشفته نشان می‌دهد. یکی از شناخته‌شده‌ترین و نزدیک‌ترین مثال‌های این نوع کهکشان، NGC ۴۴۱۴ است که در فاصله حدود ۵۱ می‌لیون سال نوری از زمین در راستای صورت فلکی گیسو قرار گرفته است.
دانشمندان با بررسی حرکت ستاره‌ها و گاز‌ها در لبه‌های بیرونی این کهکشان‌ها به نتیجه‌ای دلنشین رسیده‌اند سرعت گردش این اجرام حول مرکز کهکشان آن‌قدر بالا است که با جرم مرئی موجود، نگه‌داشتن ساختار کهکشان ممکن نیست. این امر نشان می‌دهد که مقدار زیادی ماده تاریک در آنجا وجود دارد که همه چیز را با نیروی گرانش خود کنار هم نگه می‌دارد.
ماده تاریک را نمی‌توان مستقیما دید یا اندازه گرفت، اما تأثیر گرانشی آن بر حرکت اجرام مرئی قابل رصد است. مطالعه NGC ۴۴۱۴ به محققان کمک می‌کند تا تخمین دقیق‌تری از می‌زان ماده تاریک در این گونه کهکشان‌ها به دست آورند. این اطلاعات برای درک بهتر ساختار کلی کهکشان‌ها و مدل‌سازی دقیق‌تر شکل‌گیری آن‌ها حیاتی است.
علاوه بر این، اندازه‌گیری دقیق فاصله کهکشان NGC ۴۴۱۴ از زمین، به دانشمندان امکان می‌دهد تا مقیاس فاصله در جهان مرئی، یعنی فاصله کیهانی، را بهتر تنظیم کنند. فاصله کیهانی برای سنجش ابعاد و فاصله‌های بین‌کهکشانی در سراسر جهان به کار می‌رود.
