رسانه‌ها و دانشمندان اغلب به استخراج سیارک‌ها و ارزش اقتصادی آن‌ها اشاره می‌کنند. مأموریت به سوی سیارک سایک که بزرگ‌ترین سیارک فلزی در کمربند سیارکی است، بار‌ها مورد بحث قرار گرفته که ارزش آن معادل ۱۰ کوئینتیلیون دلار (۱۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ دلار) برآورد میشود. اما این قیمت‌گذاری تا چه حد واقع‌بینانه است و چه معنایی دارد؟
فلزات موجود در سیارک‌ها از نظر اقتصادی چگونه دسته‌بندی می‌شوند؟
مطالعه‌ای با حمایت استارتاپ استروفورج و توسط یکی از اساتید برنامه منابع فضایی در دانشگاه معدن کلرادو انجام شده، فلزات سیارک‌ها را به دو گروه اصلی تقسیم می‌کند.
فلزاتی که بازگرداندن آن‌ها به زمین مقرون‌به‌صرفه است
فلزات گروه پلاتین شامل پلاتین، رودیوم و پالادیوم، از نظر اقتصادی مناسب‌ترین فلزات برای انتقال به زمین هستند. این فلزات به دلیل کاربرد گسترده در فناوری، مبدل‌های کاتالیزوری، قطعات الک‌ترونیکی و تجهیزات پزشکی، کمیاب و پرارزش هستند.
فلزات مناسب برای استفاده در فضا
آهن، آلومینیوم و منیزیم می‌توانند در ساخت‌وساز‌های فضایی مانند ایستگاه‌ها و آرایه‌های خورشیدی به کار روند، اما از نظر اقتصادی برای حمل به زمین مقرون‌به‌صرفه نیستند چون قیمت بازار نسبتا پایینی در زمین دارند. در فضا این فلزات می‌توانند هزینه‌های پرتاب را کاهش دهند، اما با چالش‌های عرضه، تقاضا و زیرساخت‌های استخراج روبرو هستند.
با وجود کاهش قیمت پرتاب، تعیین قیمت واقعی فلزات با منشأ فضایی همچنان چالش‌برانگیز است. در حال حاضر هزینه پرتاب هر کیلوگرم از زمین حدود ۱۰ هزار دلار است، در حالی که خرید آهن روی زمین تنها حدود ۱۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم هزینه دارد. این رقم با فلزات گروه پلاتین مانند رودیوم که قیمت هر کیلوگرم آن به ۵۰۰ هزار دلار می‌رسد، قابل مقایسه نیست. با این حال، استخراج آهن و آلومینیوم از سیارک‌ها تنها زمانی توجیه‌پذیر است که برای مأموریت‌ها و ساخت‌وساز‌های فضایی استفاده شوند.
راستی‌آزمایی ارزش سیارک سایک
سیارک‌هایی که از فلز خالص ساخته شده‌اند، همانند سایک که گمان می‌رود چنین باشد، بیش‌تر از جنس افسانه هستند. با این حال، پژوهش‌ها نشان می‌دهد حتی سیارک‌هایی با خلوص پایین فلزات نیز می‌توانند حاوی مقادیر قابل‌توجه‌ی از فلزات قابل‌استخراج باشند.
مطالعات روی شهاب‌سنگ‌ها (قطعات سیارک که به زمین می‌رسند) نشان می‌دهد فلزات گروه پلاتین در غلظت‌های چندین برابر معادن زمینی در ترکیب سیارک‌ها وجود دارند. یکی از مواد امیدوارکننده توده‌های فلزی مقاوم است که در کانی‌های کلسیم-آلومینیوم در سیارک‌های قرمزرنگ نوع یافت می‌شوند. این کانی‌ها می‌توانند فلزات گروه پلاتین را در غلظت‌های با چندین مرتبه بزرگی نسبت به معادن زمین در خود جای دهند، اما به دلیل اندازه بسیار کوچک (در مقیاس می‌کرونی) چالش‌های پردازش قابل‌توجه‌ی دارند.
چالش پردازش فلزات فضایی
استخراج فلزات برای استفاده در فضا بدون چالش نیست. فلزاتی مانند آهن و آلومینیوم معمولا در حالت اکسیدشده یافت می‌شوند و جدا‌سازی عناصر خالص از آن‌ها نیازمند فرا‌یند‌های انرژی‌بر مانند الک‌ترولیز ریگولیت مذاب است. این موضوع مسئله مرغ و تخم‌مرغ را به وجود می‌آورد ساخت زیرساخت‌های استخراج نیازمند انرژی است، در حالی که تأمین آن انرژی خود نیازمند زیرساخت‌هایی است که باید با مواد استخراج‌شده ساخته شوند. شرکت استروفورج تصمیم دارد این چالش‌ها را حل کند و مأموریت آینده آن بررسی ترکیب فلزی سیارک‌های نزدیک به زمین است.
آینده‌ای که ارزش تلاش را دارد
اگرچه معدن‌کاوی سیارکی در مراحل ابتدایی است، پتانسیل زیادی برای اقتصاد زمین و فضا دارد. تبدیل ایده‌های نظری به پروژه‌های عملی نیازمند پیشرفت‌های تکنولوژیکی، سرمایه‌گذاری استراتژیک و زمان است. اکنون رؤیای استخراج از سیارک‌ها اگرچه همچنان وسوسه‌انگیز و دشوار است، اما از هر زمان دیگری نزدیک‌تر به واقعیت شده است.
