مطالعه‌ای جدید نشان داده که ماده شیمیایی تولیدشده توسط قارچ کرم ابریشم می‌تواند در درمان سرطان موثر باشد. این ماده در سیگنال‌های بیش‌فعال رشد سلول‌های سرطان اختلال ایجاد می‌کند و در مقایسه با روش‌های موجود، آسیب کمتری به بافت‌های سالم می‌رساند.
دانشمندان دانشکده دارو‌سازی دانشگاه ناتینگهام در حال بررسی خواص دارویی کوردیسپین، ماده شیمیایی موجود در قارچ‌های کرم ابریشم بودند که به این نتیجه رسیدند. قارچ‌های کرم ابریشم در برخی کشورهای آسیایی به عنوان یک غذای سالم و داروی سنتی محبوب شناخته می‌شوند. این قارچ نارنجی با نام علمی، که به صورت یک انگل روی بدن کرم‌های ابریشم رشد می‌کند، شامل ماده کوردیسپین است. پیش از این چندین مطالعه نشان داده بود که کوردیسپین پتانسیل درمان سرطان را دارد، اما دانشمندان علت آن را نمی‌دانستند.
<figcaption class="wp-element-caption"قارچ کرم ابریشم یک ماده خوراکی و دارویی محبوب در برخی کشورهای آسیایی است.نقش قارچ کرم ابریشم در مقابله با سرطان
دانشمندان با بهره‌گیری از تکنیک‌های پردازش پیشرفته، تأثیر کوردیسپین را بر فعالیت هزاران ژن در چندین دسته سلولی بررسی کردند. آن‌ها تأثیر کوردیسپین را با روش‌های درمان دیگر مقایسه کردند و دریافتند که کوردیسپین در تمام موارد بر مسیر‌های برانگیزاننده رشد سلولی تأثیرگذار است.
پژوهشگران توانستند ثابت کنند که کوردیسپین در این فرآیند به کوردیسپین تری‌فسفات تبدیل می‌شود که عملکردی شبیه آدنوزین تری‌فسفات، مولکول‌های حامل انرژی در سلول دارد. مولکول کوردیسپین تری‌فسفات عامل اصلی تأثیر قارچ کرم ابریشم بر رشد سلول‌های سرطان است و به صورت مستقیم با این سلول‌ها مقابله می‌کند.
دانشمندان دانشگاه ناتینگهام سال‌ها بر روی تأثیر کوردیسپین بر بیماری‌های گوناگون تحقیق کرده و قدم به قدم به این کشف نزدیک شده بودند. پیشرفت فناوری آن‌ها را قادر ساخته تا آزمایش‌های بزرگ‌تری را با هزینه کمتر انجام دهند. آن‌ها اکنون می‌خواهند بدانند که چگونه می‌توانند از این ماده به عنوان یک داروی مؤثر بهره‌برداری کنند.
یافته‌های جدید آن‌ها نشان می‌دهد که کوردیسپین یک نقطه آغاز خوب برای توسعه دارو‌های جدید سرطان است. مشتق‌های کوردیسپین را می‌توان برای ساخت تری‌فسفات‌هایی با تأثیر مشابه به کار برد. اکنون دانشمندان می‌دانند که کوردیسپین بر کدام ژن‌ها تأثیر می‌گذارد و می‌توانند کارکرد دارو‌های مبتنی بر آن را به طور مؤثر در بیماران زیر نظر بگیرند.
پژوهشگران دانشگاه ناتینگهام نتایج مطالعه خود را در ژورنال FEBS منتشر کرده‌اند.
