سلامتی

انواع تالاسمی

راهنمای جامع تالاسمی علائم، تشخیص و پیشگیری از بیماری وراثی رایج در ایران

تالاسمی یکی از شایعترین بیماریهای وراثی خون در ایران و خاورمیانه است که با اختلال در تولید هیموگلوبین همراه میشود و باعث آنمی شدید و عوارض در اعضاء حیاتی میگردد. حدود ۴ تا ۵ درصد جمعیت ایران حامل ژن تالاسمی هستند و برنامههای پیشگیری توانسته نرخ تولد کودکان مبتلا را به میزان قابلتوجهی کاهش دهد.

انواع تالاسمی

این بیماری به دو دسته اصلی تالاسمی آلفا و بتا تقسیم میشود. تالاسمی بتا در ایران رایجتر است و شامل سه طیف بالینی میشود تالاسمی مینور (حالت حامل) که معمولا علائمی ندارد، تالاسمی مینور (بینابین) با علائم متوسط و نیاز گاهبهگاه به انتقال خون، و تالاسمی میجر (بیشین) که شدیدترین نوع است و بیمار برای بقا به انتقالهای منظم خون و داروهای کیلاتور وابسته میشود.

علائم هشداردهنده تالاسمی میجر

پدر و مادران باید به علائمی چون پوست و چشمهای زرد، بزرگ شدن طحال و کبد، توقف رشد، تغییرات استخوانی صورت و جمجمه، خستگی شدید و بیحوصلگی در کودکان دقت کنند، زیرا تشخیص زودرس از عوارض غیرقابلبرگشت جلوگیری میکند.

روشهای تشخیص

تشخیص قطعی با تستهای آزمایشگاهی شامل، الکتروفورز هیموگلوبین (برای تعیین درصد هیموگلوبینها) و تست ژنتیکی (PCR) امکانپذیر است.

استراتژیهای درمان و مدیریت

درمان تالاسمی میجر شامل انتقال منظم کرویهای قرمز فشرده (معمولا هر ۲ تا ۴ هفته)، درمان کیلاتور آهنزدایی با داروهایی مانند دفراسیراکس، دفریپرون یا دفراکسامین، و پایش منظم آهن، ویتامین، کلسیم، هورمونها و ویروسهای همانتقالی است.

امیدهای جدید ترانسپ استخونه و ژندرمانی

ترانسپ استخونه از متبر همساز (معمولا برادر یا خواهر) تنها روش درمان قطعی است با نرخ موفقیت بالای ۹۰ درصد در کودکان کمریسک. ژندرمانی نیز در مراحل بالینی نهایی نتایج امیدوارکنندهای دارد.

پیشگیری کلید کنترل تالاسمی

پیشگیری از تولد کودکان مبتلا ارزانترین و موثرترین راهکار است. مراحل پیشگیری در ایران شامل تست CBC و الکتروفورز برای زوجین کاندید ازدواج، مشاوره ژنتیکی در صورت حامل بودن هر دو طرف، تشخیص پیشزایمان (CVS یا آمنیوسنتز) و PGD در روشهای کمکینی میباشد.

نکات حیاتی برای بیماران و خانوادهها

بیماران تالاسمی میجر با رعایت انتقالهای منظم، عدم قطع داروهای کیلاتور، مراجعه منظم به تیم تخصصی، تغذیه سالم کمآهن، واکسیناسیون کامل و پشتیبانی روانی میتوانند عمر طولانیتر و باکیفیتتری داشته باشند. مشارکت فعال خانوادهها، تیمهای درمانی و سیاستگذاران کلید کنترل این بیماری در سطح جامعه است.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا