محققان مرکز کنترل و پیشگیری از آسیب‌های آمریکا با بررسی داده‌های مرگ‌ومیر در ایالات متحده مشخص کردند که احتمال مرگ ناشی از صدمه مغزی تروماتیک در مردان سه برابر زنان است. این یافته‌ها بر پایه تحلیل آمار‌های سال ۲۰۲۱ حاصل شده که در آن ۶۹ هزار و ۴۷۳ مورد مرگ ناشی از ضربه مغزی ثبت شده است.
به گزارش ساینس‌دیلی، خود‌کشی شایع‌ترین علت مرگ‌های مرتبط با صدمه مغزی تروماتیک شناخته شده و پس از آن سقوط‌های غیر‌عمدی قرار دارد. دکتر الکسیس پترسون، نویسنده ارشد این پژوهش، بیان می‌کند که هر فردی می‌تواند دچار این نوع آسیب شود، اما گروه‌هایی مانند مردان و سالمندان بیش‌ترین خطر را متوجه می‌شوند.
در این مطالعه محققان داده‌های سیستم ملی آمار حیاتی آمریکا را مورد بررسی قرار دادند و با استفاده از مدل‌سازی آماری، تأثیر عوامل جغرافیایی، جنسیتی، نژادی، قومی و سنی را بر نرخ مرگ‌ومیر ناشی از ضربه مغزی تحلیل کردند. نتایج نشان می‌دهد که افراد ۷۵ سال و بالا‌ترین نرخ مرگ‌ومیر را دارند که سقوط غیر‌عمدی عامل اصلی در این گروه سنی است.
آمار‌های پژوهش حاکی از آن است که ۳۷ هزار و ۶۳۵ مرگ ناشی از جراحات غیر‌عمد مانند تصادف‌های موتورسیکلت، سقوط و برخورد با اجسام ثبت شده است. همچنین ۳۰ هزار و ۸۰۱ مورد مربوط به صدمات عمد شامل خود‌کشی و قتل بوده‌اند. کودکان از بدو تولد تا ۱۷ سالگی نزدیک به ۴ درصد از کل مرگ‌های ناشی از ضربه مغزی را تشکیل می‌دهند که معادل ۲ هزار و ۹۷۷ نفر است.
این یافته‌ها که در مجله برین اینجوری منتشر شده‌اند، می‌توانند مبنای اقدامات پیشگیرانه در مراکز بهداشت و درمان قرار گیرند، به‌ویژه برای گروه‌های پرخطر. شناسایی جمعیت‌های آسیب‌پذیر امکان تدوین استراتژی‌های هدفمند برای کاهش مرگ‌های ناشی از صدمه مغزی را فراهم می‌کند.
متخصصان معتقدند که نتایج این پژوهش می‌تواند به سیاست‌گذاران کمک کند تا برنامه‌های پیشگیری هدفمند‌تری برای کاهش آسیب‌های مغزی تدوین کنند. تمرکز بر گروه‌های پرخطر مانند مردان جوان، سالمندان و قربانیان خشونت می‌تواند اثربخشی مداخلات را افزایش دهد.
مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها توصیه می‌کند که اقداماتی مانند ارتقای ایمنی در محل کار، پیشگیری از سقوط در سالمندان، و تقویت خدمات مشاوره برای پیشگیری از خود‌کشی در اولویت قرار گیرند. این تدابیر می‌تواند به کاهش قابل‌توجه‌ی در آمار مرگ‌های ناشی از ضربه مغزی منجر شود.
پژوهشگران تأکید دارند که جمع‌آوری داده‌های دقیق‌تر و پیوسته‌تر در سطح ملی، امکان رصد روند‌ها و ارزیابی اثربخشی برنامه‌های پیشگیری را فراهم می‌کند. ادامه مطالعات در این حوزه برای درک بهتر مکانیسم‌های آسیب و راهکار‌های درمان ضروری است.
