حمله به بیمارستانها نقض خط قرمز انسانیت و تهدید امنیت بهداشتی جهانی, در دنیای امروز که پر از آشوب و درگیری است، مفهوم امنیت فراتر از عدم جنگ تعریف میشود و دسترسی پایدار به خدمات درمانی و بهداشتی را نیز در بر میگیرد. با این حال، در میان بحرانهای انسانی، زیرساختهای بهداشتی به یکی از اولین و آسیبپذیرترین قربانیان تبدیل شدهاند. مکانی که باید پناهگاه امن برای بیماران باشد، متأسفانه به کانون فاجعه و ترس بدل میگردد.
بیمارستانها نماد امید نه هدف جنگ بیمارستانها و مراکز درمانی تنها مجموعهای از تجهیزات پزشکی و ساختمانی نیستند؛ این مکانها نماد امید، اسایش و بازسازی زندگی برای جوامع بشری محسوب میشوند.
نیان بیگناه زنان، کودکان و سالمندان بخش اعظم قربانیان این حملات را غیرنظامیان، بهویژه زنان، کودکان و سالمندان تشکیل میدهند.
این افراد که هیچ نقشی در درگیریهای نظامی ندارند، سنگینترین بار رنج و درد را متحمل میشوند. حق بنیادین آنها برای دسترسی به سلامت، به سادگی نادیده گرفته میشود. عکس کودکی زخمی در آغوش پرستار، زخم عمیقی بر وجدان بشریت است که هرگز نباید فراموش گردد. پایگاه حقوقی جنایت جنگی محسوب شدن حملات بر اساس کنوانسیونهای ژنو و اصول حقوق بشر، هرگونه حمله به مراکز درمانی، چه به عمد و چه غیرعمد، جنایت جنگی محسوب میشود.
و افزایش مرگومیرهای قابل پیشگیری فراهم میآورند.
آخرین مطالب
- بازدید رئیسجمهور از دستاوردهای فناورانه کاراشاب در کنفرانس ملی مخابرات ۱۴۰۴
- یوتوب قابلیت ترقی کیفیت ویدیو با هوش مصنوعی را به اپلیکیشن تلویزیون اضافه کرد
- بهترین و احساسیترین انیمههای غمانگیز؛ ۱۰ اثر ماندگار برای اشکریزی
- قابلیت را به اضافه کرد؛ ساخت آواتار شخصی برای ویدیوهای هوش مصنوعی
- تأثیر مشکلات مالی والدین بر مهارتهای اجتماعی کودکان؛ نتایج یک تحقیق طولی
پیامدهای فراسازمانی تخریب زیرساختهای درمانی پیامدهای تخریب یک بیمارستان بسیار فراتر از آوار شدن یک ساختمان فیزیکی است. این فاجعه منجر به قطع درمان بیماران مزمن، توقف مراقبتهای بارداری و زایمان، و شکلگیری موجی از هراس و بیاعتمادی در میان مردم میشود که آنها را از مراجعه به مراکز پزشکی منصرف میسازد و خلأ مرگباری در چرخه خدمترسانی بهداشتی ایجاد میکند.
وظیفه جامعه جهانی و رسانهها در هیاهوی سیاسی و رسانهای، صدای قربانیان اغلب شنیده نمیشود. ماموریت جامعه بینالملل، سازمانهای بشردوستانه و رسانهها این است که با شفافسازی این فجایع، برای جلوگیری از تکرار آنها تلاش و مطالبهگری کنند. بیتفاوتی افکار عمومی جهانی نسبت به این بحران، بزرگترین تهدید برای برقراری صلح پایدار و عدالت است. بیمارستانها باید سنگر زندگی بمانند مراکز درمانی باید سنگر حفظ حیات بمانند، نه جبهههای جنگ.
حفاظت از آنها تنها با قوانین بینالمللی ممکن نیست، بلکه نیازمند وجدان، ضمانت اجرا و همدلی جهانی است. هر انسانی که در آوار یک بیمارستان جان میسپارد، یادآوری تلخ این حقیقت است که بشریت تا به امروز راهی طولانی در پیش دارد تا به انسانیت واقعی برسد. ما باید صدای بیصدایان باشیم؛ آنهایی که تنها آرزوشان زندگی در امنیت، سلامت و کرامت است.
جهان باید به صورت یکپارچه و متحد عمل کند تا این پناهگاههای حیات، برای همیشه نماد صلح، محبت و همدلی بمانند، نه اهدافی برای تهدید و تخریب.
