رهگیری موشک‌های هایپرسونیک: چالش‌ها و پیشرفت‌های دفاع موشکی

موشک‌های هایپرسونیک با سرعت پایدار پنج ماخ یا بالا‌تر و قابلیت مانور در اتمسفر، برخلاف موشک‌های بالستیک قاره‌پیما که مسیر ثابت دارند و مانورپذیر نیستند، تهدید جدیدی برای سیستم‌های دفاع موشکی ایجاد کرده‌اند.

<figcaption class="wp-element-caption"موشک SM-۶۵ Atlas اولین موشک بالستیک قاره پیمای عملیاتی ایالات متحده می بود گه توسط کمپانی جنرال داینامیکس ساخته شد.

گلایدر‌های هایپرسونیک و مزیت‌های تاکتیکی

حامل‌های گلایدری هایپرسونیک پس از جدا‌سازی از بوس‌تر پرتاب، در ارتفاع پایین جو زمین با سرعت هایپرسونیک پرواز می‌کنند. این مسیر باعث می‌شود از دید رادار‌های زمینی و دریایی ناشی از انحنای زمین پنهان بمانند و با تغییر مسیر و ارتفاع، پیش‌بینی مقصد آن‌ها دشوار شود.

مراحل پرتاب و نقاط ضعف شناسایی

پرتاب گلایدر‌ها شامل فاز بوس‌تر، فاز بالستیک، ورود مجدد به جو و فاز گلایدری است. دو فاز اول شبیه موشک‌های بالستیک هستند و توسط سنسور‌های فضایی سیستم‌های هشدار زودهنگام قابل شناسایی‌اند. همچنین حرارت شدید بدنه در فاز گلایدری توسط ماهواره‌های فروسرخ ردیابی می‌شود.

تلاش‌های رهگیری و نابودی

آژانس دفاع موشکی ایالات متحده با همکاری نورثروپ‌گرومن در حال توسعه سیستمی است که موشک‌های هایپرسونیک را در فاز گلایدری رهگیری و هدف قرار می‌دهد. این سیستم به شدت به مدل‌سازی رایانه‌ای برای پیش‌بینی مسیر وابسته است.

پیش‌بینی می‌شود موشک‌های هایپرسونیک در آینده بر روی هواپیما‌های جنگنده و بمب‌افکن نصب شوند که پنجره زمانی شناسایی و رهگیری را بیش‌تر محدود خواهد کرد.