رابطه بین پیری مغز و افزایش خطر مرگ و میر و آلزایمر

تحقیقات جدید نشان میدهد که افراد دارای مغزی که کندتر از سن تقویمیشان پیر شدهاند، خطر مرگ زودرس و ابتلا به بیماری آلزایمر را به میزان قابلتوجهی کاهش دادهاند. در مقابل، پیری شتابیافته مغز احتمال فوت را در بازه زمانی حدود ۱۵ ساله تا سه برابر میکند.
تأثیر سن بیولوژیکی مغز بر طول عمر
محققان ارشد دانشگاه استنفورد، از جمله تونی ویس-کوری، نتایج این مطالعه را تایید کرده و تأکید کردهاند که سن بیولوژیکی مغز نقش تعیینکنندهای در پیشبینی عمر باقیمانده افراد ایفا میکند. ویس-کوری بیان میکند: «مغز دروازهبان طول عمر است؛ پیری مغز احتمال مرگ را افزایش داده و جوانی مغز با عمر طولانیتر همراه است.»
🔗 بیشتر بخوانید: ۵ غذایی که به بدن آبرسانی میکنند_اسپایدر
روششناسی مطالعه بر اساس بیوبانک بریتانیا
این پژوهش با تحلیل نمونههای خون نزدیک به ۴۴۵۰۰ شرکتکننده در بازه سنی ۴۰ تا ۷۰ سال در بیوبانک بریتانیا انجام شده است. دانشمندان با بررسی پروتئینهای موجود در خون، سن بیولوژیکی ۱۱ عضو و سیستم اندامی را برآورد کردند. نتایج نشان داد که حدود ۶ تا ۷ درصد از افراد، مغزهای «بیولوژیکی جوان» و درصدی مشابه مغزهای «بیولوژیکی پیر» داشتند.
پیری عضوی و خطر ابتلا به بیماریهای خاص
مطالعه اثبات کرد که افزایش سن بیولوژیکی هر عضوی، ریسک ابتلا به بیماریهای مرتبط با آن را بالا میبرد. برای مثال، پیری قلب با ریسک آریتمی و نارسایی قلبی، و پیری ریه با بیماری مزمن انسدادی ریه همبستگی دارد. با این حال، رابطه بین پیری مغز و بیماری آلزایمر بهصورت منحصربهفردی قویتر از سایر اعضا بود؛ بهگونهای که خطر آلزایمر در افراد با مغز پیر، بیش از سه برابر افراد با روند پیری طبیعی مغز گزارش شده است.
🔗 بیشتر بخوانید: تشکیل ۲۴ ساعته داروهای حیاتی در کشور_اسپایدر
مزیت حفاظتی مغز جوان در برابر آلزایمر
افراد دارای مغز بیولوژیکی جوان، تنها یکچهارم ریسک ابتلا به آلزایمر را در مقایسه با همسالنانی با روند پیری طبیعی مغز تجربه میکنند. بهعبارتدیگر، مغز بیولوژیکی پیر، احتمال ابتلا به آلزایمر را تا ۱۲ برابر در مقایسه با مغز بیولوژیکی جوان افزایش میدهد.
آینده غربالگریهای پزشکی مبتنی بر سن بیولوژیکی
ویس-کوری معتقد است این یافتهها میتواند پیشنهاد غربالگریهای پزشکی نوین باشد تا ریسک بیماریهای گوناگون را بر پایه سن بیولوژیکی اعضا ارزیابی کنند. تحقیقات آتی باید پاسخ دهد که آیا داروهای موجود میتوانند جوانی عضوی را پیش از آغاز بیماری بر اساس پیری آن عضو، بازیابی کنند یا خیر.




