در عکس روز ناسا سه کهکشان زیبا مشاهده می‌شوند. این سه‌گانه که در حوالی اعتدال بهاری (اواخر اسفند تا آغاز فروردین) در آسمان شامگاه‌ی نمایان می‌شود، در صورت فلکی اسد قرار دارد و شامل NGC ۳۶۲۸ در پایین چپ، در راست می‌انه و در بالا مرکز می‌باشد. هر سه کهکشان از نوع مارپیچی هستند اما به دلیل زاویه دید متفاوت، ظاهری متمایز دارند.
ساختار کهکشان‌های مارپیچی
کهکشان‌های مارپیچی همانند راه شیری، از یک هسته درخشان در مرکز، بازو‌های مارپیچی پر از ستاره، گاز و غبار، و هاله‌ای از ماده تاریک تشکیل شده‌اند. این بازو‌ها محل شکل‌گیری ستارگان تازه هستند، به همین دلیل در تصاویر بخش‌هایی از آن‌ها به رنگ آبی روشن دیده می‌شوند.
NGC ۳۶۲۸ – کهکشان همبرگری
این کهکشان تقریبا از لبه دیده می‌شود و بازو‌های مارپیچی آن آشکار نیستند. نوار‌های غبار بین‌ستاره‌ای صفحه کهکشان را به دو بخش تقسیم کرده و نمایی شبیه به یک همبرگر فضایی ایجاد کرده‌اند. علاوه بر این، اثرات گرانشی کهکشان‌های همسایه باعث شده دیسک آن متورم و تاب‌خورده شود و دنباله‌ای از مواد کشندی از آن بیرون بزند.
– کهکشانی با بازو‌های کشیده
این کهکشان از زاویه‌ای دیده می‌شود که ساختار مارپیچی آن به خوبی مشخص است. گرانش کهکشان‌های مجاور باعث شده بازو‌های آن نامتقارن و کشیده گردند. در درون این بازو‌ها مناطق درخشان با تعداد زیادی از نواحی شکل‌گیری ستارگان تازه مشاهده می‌شود.
– کهکشان مارپیچی دیگر
این کهکشان نیز مارپیچی است اما برخلاف، کمتر تحت تأثیر نیرو‌های کشندی کهکشان‌های همسایه قرار گرفته و بازو‌های آن نسبتا فشرده‌تر و متقارن‌تر هستند.
اهمیت تعاملات گرانشی
تعامل‌های گرانشی کهکشان‌ها یکی از مهم‌ترین فرآیند‌ها در تحول کیهانی است. تصاویری نظیر این به دانشمندان کمک می‌کند تا برهم‌کنش‌های کهکشانی و تأثیر آن‌ها بر شکل‌گیری ستارگان را بهتر درک کنند. فاصله این گروه از زمین حدود ۳۰ می‌لیون سال نوری است. این عکس با یک تلسکوپ در قطر ثبت شده و بخشی از آسمان به وسعت بیش از ۵۰۰ هزار سال نوری را پوشش می‌دهد، معادل دو برابر اندازه ماه کامل در آسمان.
