تحلیل شبهه هزینههای حمایت ایران از محور مقاومت سرمایهگذاری استراتژیک یا بار بر دوش ملت؟, اخیراً ادعایی در شبکههای اجتماعی مبنی بر اینکه حمایت دولت ایران از جبهه مقاومت لبنان به معنای خروج چندین میلیارد دلار از ذخیره ارزی کشور و جیب مردم است، دامنزده شده است. این گزارش با استناد به دادههای اقتصادی و واقعیتهای ژئوپلیتیک، به بررسی صحت این شبهه و تحلیل منافع ملی در پشت این سیاست میپردازد.
ریشههای تاریخی تهدیدات در خاورمیانه برنامهریزی برای بازتختیق مرزهای خاورمیانه از سوی قدرتهای غربی و رژیم صهیونیستی، سابقه طولانی دارد.ت.
در این بافت، اتحاد کشورهای مسلمان و حمایت از مظلومان، از مبنای سیاست خارجی جمهوری اسلامی پس از انقلاب ۱۳۵۷ بوده است. موقعیت ژئوپلیتیک ایران و استراتژی غرب ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی منحصربهفرد، کنترل بر مضایق حیاتی و ذخایر عظیم انرژی، همواره هدف اصلی استعمارگران برای تسلط بر منابع منطقه بوده است.
کردهاند. در این معادله، امنیت ملی ایران مستقیماً به ثبات و استقلال همسایگان عربی و منطقه گره خورده است.
دیپلماسی اقتصادی و دور زدن تحریمها برخلاف ادعای خروج پول، دادههای رسمی حکایت از رشد چشمگیر تجارت ایران با همسایگان دارد. صادرات به عراق در ۵ ماه اول سال جاری با رشد ۲۸ درصدی وزنی به ۴.۶ میلیارد دلار رسیده است. تجارت با لبنان نیز سقف ۳۰۰ میلیون دلار را در سال گذشته شکسته است. این روابط در چارچوب سیاست اقتصاد مقاومتی و تنوع بازارهای هدف، جایگزین وابستگی به غرب شده است.
مکانیزمهای مالی نوین از سوئیفت تا بریکس پی عضویت دائم در بریکس و راهاندازی سیستمهای پرداخت مستقل مانند بریکس پی و حذف دلار از مبادلات دو جانبه (مانند توافقات با سوریه)، ابزارهای قدرتمندی برای کاهش نفوذ غرب بر اقتصاد ایران فراهم کرده است. این زیرساختها تضمین میکنند که جریانهای مالی حمایتی، نه از جیب مردم، بلکه در چارچوب چرخه اقتصادی منطقهای و منافع ملی تدارک دیده میشوند.
نتیجهگیری حمایت از مقاومت، هزینه نیست، سرمایه است تحلیلهای بالا نشان میدهد که حمایت از گروههای مقاومت، دو هدف استراتژیک را دنبال میکند اول، جلوگیری از گسترش تهدیدات امنیتی به مرزهای ایران با مهار قدرت رژیم صهیونیستی. دوم، حفظ و توسعه منافع اقتصادی در بازارهای منطقهای که در شرایط تحریم، حیات اقتصادی کشور را تضمین میکنند.
بنابراین، تعبیر این سیاست به پول دادن از جیب مردم برای جنگافروزی فاقد اساس واقعبینانه است و در واقع نادیده گرفتن عمق استراتژیک دفاعی-اقتصادی ایران محسوب میشود.
